Bigorexia, je zal het maar hebben

Categorie Gezondheid

gezondheid mei2
Bigorexia is een aandoening waarbij de patiënt obsessief (en onterecht) het idee heeft dat zijn / haar lichaam te weinig spieren (en te veel vet) bevat. In de volksmond wordt het ook wel sportverslaving genoemd. Deze psychische aandoening heeft een negatieve invloed op zowel het zelfbeeld als de sociale interactie met de omgeving.

In AD Sportwereld van 22 april 2008 stond een artikel over Thonny. Na een lastige jeugd stelde Thonny zich ten doel om haar 'achterstand' in te halen en te beginnen met sporten. Maar het bleef niet bij 2 uur in de week. Thonny geeft zelf toe: "Ik krijg een kick van het opzoeken van grenzen. Een normaal persoon haakt af als hij ergens pijn voelt. Maar ik ren door en probeer de volgende dag weer of het écht niet gaat." Sportarts Don de Winter: "Als een sportverslaafde bij mij komt, vraag ik eerst waarom hij of zij zoveel sport. Daarna leg ik uit dat het geen zin heeft dat te doen. Als je één keer per week traint, wil dat niet zeggen dat er bij vier keer trainen vier keer zo veel endorfine vrijkomt. Er is een grens aan wat je lichaam aankan. Daarna komen de blessures."

Sportverslaving draait om de productie van endorfine. Een morfine-achtige stof die het lichaam zelf produceert en die bij het eten van chocolade en tijdens sporten vrijkomt. Endorfine geeft een gelukzalig gevoel. Bij hardlopers staat dat gevoel bekend als 'runners high'. Bij sportverslaafden is het zo, dat ze de endorfine missen als ze niet kunnen sporten als ze ziek of geblesseerd zijn. Op dat moment kunnen afkickverschijnselen optreden, zoals verhoogde spierspanning, hartkloppingen en duizeligheid.