"Het doet een beetje denken aan Twente. Maar dan met een berg."

"Ja! Het doet ons een beetje denken aan thuis. Maar dan met apen in de tuin."

Ontzettend uitgerust stappen we in de auto om de omgeving te verkennen. In de buurt zijn talloze officiële wonderen der wereld met officiële uitzichten waar we heel erg officieel gaan staren naar het natuurschoon. First up: The three rondawels (als je ze op Flickr hebt gezien, ben je er een klein beetje geweest).

Wij zijn overigens meer onder de indruk van het huisje dat ergens onderaan bij het water in de rimboe staat met prachtig uitzicht, dan de drie rotsblokken die al bijna kapotgekeken zijn door alle toeristen hier. Ik koop nog een houten nijlpaard voor het thuisfront en vervolgens vertrekken we richting Graskop.

We nemen het risico de keel doorgesneden te worden en pikken een liftster op. Met een Marco Borsato-kabeltrui aan en een zonnebril op. Helaas had deze mevrouw geen tekstschrijver in dienst, want noch Afrikaans, noch Engels kwam voor in haar arsenaal. Zulu, dat lukte wel. Maar dat spreken wij dan weer niet.

Verderop in Graskop parkeren we tussen de bakkies bij de Spar en doen er wat boodschappen. Een man die gecast zou kunnen worden als white supremacist staat met een grote knuppel voor de ingang. Naar ons kijkt hij niet, maar de zwarte schoolkinderen uit de buurt moeten in een speciale rij gaan staan en mogen met een paar tegelijk naar binnen.

We toeren richting Hazyview waar we een poging doen geen hamburger te eten. Maar ik kan me niet inhouden en het broodje kip dat Victor besteld heeft verdacht veel weg van een hamburger.

Met de maag vol stappen we even later op onze quads. Waar we twee uur mee rond mogen toeren.

"The farm", zoals ze het gebied noemen waar we rondcrossen, laat zien hoe divers dit land is. Het ene moment waan je je in de jungle, het volgende op een steppe en als je nog een keer met je ogen knippert rijd je in een sinaasappelboomgaard.

Slechts één keer dreig ik achterstevoren een klif af te storten, voor de rest is het scheuren als kleine kinderen met zijwieltjes. Na dit avontuur rijden we langs talloze wijngaarden en Bed & Breakfasts naar Sabie. Een wonderlijke plek. Een grote brede centrale vierbaans-straat met winkels aan beide kanten, waar hangjongeren en -ouderen elkaar bekijken. Waar de apocalyptische vibe direct vandaan komt is moeilijk de vinger op te leggen, maar op de één of andere manier is het lastig te geloven dat deze plek over 10 jaar nog bestaat.

Op de weg terug naar onze lodge rijden we langs God's Window. Een uitzicht vanuit de hoogte op oneindig laagland. Het doet een beetje denken aan Twente. Maar dan met een berg.

Het wordt al snel donker en dan gaat natuurlijk de straatverlichting aan en gaan de koeien op stal. Of nee, je doet groot-licht aan en de koeien staan op de weg. Een klein stukje leven flitste aan ons voorbij. Vakantie op de huttenheugte, logeren bij neef Jeroen, mijn nieuwe Simplex fiets, voor het eerst op kamers. Maar een halve seconde later waren we ook al weer terug op onze eigen weghelft en verdween de koe in de achteruitkijkspiegel.

Des avonds bakt Victor pannenkoeken (overigens qua kostprijs vergelijkbaar met uit eten gaan) en drinken we een aantal liters thee. Het doet ons een beetje denken aan thuis. Maar dan met apen in de tuin.