"Wij willen na vijf dagen in een ronkende 4x4 vooral even niks en dus gaan de boeken open en de bekken dicht."

Deze dag begint nogal vroeg. We móeten de zon zien opkomen, en wel vanaf het "High viewing platform" van het terrein waar we op verblijven. Zodoende wrijven we rond een uurtje of zes op een stuk rots de slaap uit onze ogen en kijken we wederom richting de 'Three Rondawels'. Net als we besloten hebben dat we vanaf hier eigenlijk een veel beter uitzicht hebben dan vanaf het officiele uitzichtspunt waar we gister waren, steekt de zon zijn gezicht boven een bergkam uit en beneemt ons de adem.

De dag komt snel op gang. We ontbijten voor de tweede keer op het uitgestorven terras van het restaurant van de lodge. De panfluitmuzak past prima bij het magnifieke uitzicht.

We rapen onze spullen bij elkaar. Terwijl ik nog een verlate douche neem, vult Rutger vast de auto. Al snel wordt hem duidelijk waarom ons streng werd aangeraden om deuren en ramen gesloten te houden. Een aap heeft niet veel ruimte nodig om zich een paar glimmend rode appels toe te eigenen. Het keukenraam staat open en ondanks het ijzeren hekwerk dat er nog voor zit, staat de nietsvermoedende en in zijn slaapkamer rommelende Rutger plotsklaps oog in oog met een aap. Onze appels zijn we kwijt.

Vandaag gaan we voor de verandering weer een stuk rijden. Dit keer naar de Timbavati Safari Lodge, op 30 km afstand van Orpen waar je linea recta het Kruger National Park intuft. Hemelsbreed nog geen 100 km, maar dankzij de Blyde River Canyon moeten we een flink end om. Al snel komen we in een flinke afdaling terecht en laten we de ruige natuur achter ons.

Het terrein verandert van indrukwekkend rotsachtig naar het type savane waar je een leeuw mag verwachten. Halverwege besluiten we weer een liftster mee te nemen. Elsie heet ze, en ze stond met haar kind en een vriend langs de weg. De vriend blijft achter en wuift ons gedag. Het zoontje van Elsie is even oud als Rutger's zoontje, wat dwars door de taalbarriere heen toch een aanknopingspunt vormt.

Ze moet naar Bushbuckridge en stapt uit bij een door Coca Cola gesponsord café. Het kind wordt weer in de doek op haar rug geslingerd. Als ze in de achteruitkijkspiegel verdwijnt wegen we de voor- en nadelen van de doek af tegen die van de Maxi-Cosi.

Niet veel later worden we door manager Rob zeer hartelijk ontvangen bij de Timbavati Safari Lodge. In tegenstelling tot de strakke jaren '80 vibe van de vorige is deze lodge veel relaxter. In feite zijn het niet meer dan een tiental kleine sympathieke ronde huisjes (rondawels) op een veldje. Rob vertelt direct honderuit over wat er te doen is, maar wij willen na vijf dagen in een ronkende 4x4 vooral even niks en dus gaan de boeken open en de bekken dicht. De bushwalks en Kruger drives komen later wel.